Wanneer dijken niet meer genoeg zijn: zeespiegelstijging bedreigt New Orleans

Eilanden met historie

De Outer Banks zijn een 320 kilometer lange strook barrière-eilanden voor de oostkust van de staat North Carolina. Het is een populaire bestemming voor toeristen die de eindeloze biodiversiteit van het ecosysteem komen bewonderen. Ook is het een locatie van nationaal erfgoed met een stukje van de Amerikaanse geschiedenis.

De Outer Banks werden gevormd door zandduinen die bleven staan nadat ijskappen van de Laatste IJstijd wegsmolten. Het smeltwater vulde het “gat” tussen de duinen en het vasteland op en vormde een lagune. Hun locatie op de Atlantische Oceaan maakt de eilanden bijzonder gevoelig voor de invloed van stormsystemen. Meerdere keren werd het terrein beschadigd en hervormd door orkanen. Keer op keer worden reparaties uitgevoerd en bruggen herbouwd. Maar waar niet tegenop te bouwen is, is de zeespiegelstijging die de gemeenschap bedreigt.

Al 31 woningen verloren

De zeespiegel langs de kust van North Carolina is sinds 1950 met ongeveer 28 centimeter gestegen. Van 2011 tot 2015 steeg de zeespiegel op sommige plaatsen van de eilanden bijna 13 centimeter. De stijgende zeespiegel veroorzaakt veel erosie en verkleint het oppervlak dat nog boven water ligt.

Erosie op een barrière-eiland is normaal, maar de kunstmatige duinen voorkomen de gebruikelijke zandverplaatsing en daardoor wordt het strand weggesleten (kustvernauwing). Delen van Hatteras Island hadden bijvoorbeeld in 2014 nog maar 25% van hun oorspronkelijke breedte. De laatste paar decennia versnelt het proces en prognoses wijzen op een verdere stijging van 30 tot 40 centimeter tegen 2050 bij de Outer Banks.

Locaties van de huizen in Outer Banks die al verloren zijn gegaan door de zee die steeds dichterbij komt. Bron: The Guardian

Sinds september 2025 zijn er 19 huizen op de Outer Banks opgeslokt door de oceaan, weggevaagd door golven die steeds verder landinwaarts komen. Op 30 september verdwenen er op deze manier zes huizen binnen drie kwartier. Sinds 2020 zijn er ten minste 31 huizen door golven weggespoeld. Bewoners van de eilanden leunen op het verplaatsen van huizen enkele honderden meters verder van de kustlijn.

Door de toenemende zeespiegelstijging zijn de kustgebieden van de Outer Banks een soort “kanarie in de kolenmijn” voor andere gemeenschappen langs de oostkust van North Carolina. Veranderingen gaan hard en oplossingen om de hele oostkust op de lange termijn stabiel te houden zijn er niet.

New Orleans dreigt hetzelfde lot

Eerder deze maand concludeerden de auteurs van een nieuwe studie dat New Orleans al deze eeuw gevaar loopt te verdwijnen als er niks gebeurt. Het verplaatsen van inwoners van de stad zou zo snel mogelijk moeten gebeuren. De aanhoudende zeespiegelstijging en erosie van de moerasgebieden in het zuiden van Louisiana nemen de stad stukje bij beetje over, totdat de Golf van Mexico het “wellicht voor het einde van deze eeuw” volledig omringt.

Laaggelegen zuidelijke gebieden van Louisiana worden geteisterd door de gevolgen van klimaatverandering. Zeespiegelstijging is een groot probleem, maar ook de toenemende kracht van orkanen. Daarnaast zorgen de olie- en gasindustrie voor geleidelijke daling van de kustlijn.

Dijken niet meer genoeg

Prognoses van de zeespiegelstijging rond het gebied liggen tussen de 3 en 7 meter. Dit zou gepaard gaan met het verlies van driekwart van de resterende kustmoerassen en een kustlijn die tot wel 100 km landinwaarts verschuift. New Orleans en het nabijgelegen Baton Rouge raken daarbij geïsoleerd. Het maakt de regio een zeer kwetsbare kustzone.

Het systeem van dijken en stormvloedkeringen beschermt de stad nog tot 3 meter zeespiegelstijging, maar is niet genoeg in het scenario van 7 meter stijging (blauwe gebieden komen onder water te staan). Bron: The Guardian

Actie is nodig om de veiligheid van zijn 360.000 inwoners te waarborgen. Na de catastrofale orkaan Katrina in 2005 werd een groot netwerk opgezet van dijken, stormvloedkeringen en pompen. Toch waarschuwt het nieuwe onderzoek dat dit systeem de stad op de lange termijn niet zullen kunnen redden. Dijken kunnen niet hoog of sterk genoeg blijven en de stad zal niet ontkomen aan (herhaaldelijke) overstromingen. Veel inwoners en bedrijven zijn al uit de stad getrokken vanwege de toenemende risico’s. New Orleans zal niet binnen 10 jaar verdwijnen, maar het is tegelijkertijd onzeker voor hoe lang de stad nog blijft bestaan.