In onze onregelmatig op deze site verschijnende serie over weerwaarnemers en –fotografen, onze ogen en oren in het land, kwamen we de laatste week van september in het noordelijkste deel van de provincie Groningen terecht; bij Jannes Wiersema in Roodeschool en even later ook bij Ida Wierenga die waarneemt bij de noordoostelijkst gelegen molen van Nederland, de Goliath.

Er zijn gebieden in Nederland waar het landschap zo open is dat je bijna niet anders dan weerliefhebber kunt worden. Als we na een rit van ongeveer twee uur de omgeving van Roodeschool bereiken, zien we bijna niets dan lucht. Van schrik besluit de natuur het te laten regenen uit een dikker wolkenveld. In de straffe oostelijke tot noordoostelijke wind van dat moment, jaagt de regen in vlagen over het veld. Het ruikt naar de herfst.

Het noordoosten van het land heeft al veel weermensen van naam en faam voortgebracht. Hans de Jong woont er, Jan Pelleboer woonde er toen hij nog leefde. Geholpen werden zij +onder anderen door weeramateurs van al minstens even grote naam, zoals Jan Bolt en Henk Veldman, die beiden overigens nog steeds actief zijn en ook ons geregeld van hun waarnemingen voorzien. Andere waarnemers in het noordoosten zijn bij voorbeeld Geert Molema, Yme en Durk Braaksma, Sander van den Berg en eigenlijk hoort Gea Meertens in het Drentse Beilen ook bij deze groep.

Dromen
Onder bepaalde weertypes – en dat geldt dan vooral in de wintermaanden - dromen weeramateurs in andere delen van het land van het bestaan dat voor deze groep normaal is. De noordoosterlingen maken in die gevallen werkelijk mee wat ze anderen vertellen en waar die anderen even alleen van kunnen dromen. Jan Bolt bij voorbeeld verhaalt nog altijd graag over het moment waarop hij in de laatste decemberdagen van 1978 grote moeite moest doen om de toen dienstdoende meteorologen bij het KNMI in de Bilt ervan te overtuigen dat in zijn woonplaats (Uithuizermeeden) toch echt de winter was ingevallen. Het zou het begin zijn van de onder winterliefhebbers steeds legendarischer winter van 1979.

Ook Jannes Wiersema (42 jaar), bij wie we als eerste op bezoek gaan, kan die voorhoedepositie van het noordoosten, daar waar het om het binnendringen van Scandinavische koude gaat, wel waarderen. ‘Wat ook mooi is dat de kou, als hij vanuit het zuidwesten weer wordt verdrongen, hier vaak nog wat langer blijft treuzelen dan ze bij de weerbureaus denken,’ voegt hij daaraan toe. ‘Terwijl de rest van het land al uit de winter is en er niet meer over praat, kunnen wij nog lekker een poosje genieten.’

Poffert
Jannes blijkt ons bezoek goed te hebben voorbereid. Op het moment dat we zijn huis (niet helemaal het ouderlijk huis, maar hij heeft er wel het grootste deel van zijn leven gewoond) binnenkomen, snort de oven al en staat de ‘Poffert’, die hij later als lunch voor ons zal opdienen, enige tijd te garen. Ook al ben ik nog nooit in Roodeschool geweest, toch is het weggetje naar zijn huis door het weidse buitengebied van Roodeschool, parallel aan het spoor en tussen de paar bomen door die de route net niet het karakter van een laan geven, een feest van herkenning. Hoeveel foto’s hebben we van dit stukje Nederland onder allerlei soorten weersomstandigheden al niet via Jannes mogen ontvangen!

Zijn belangstelling voor het weer is, hoewel altijd latent aanwezig, vooral aangewakkerd in het begin van de jaren tachtig, toen Nederland eens met een bijzonder natte lente te maken had. Vanaf dat moment las hij veel, volgde de weerberichten en poetste zijn kennis op. Het echte waarnemen begon net na de millenniumwisseling en inmiddels is er in het land een grote schare aan mensen die zijn dagelijkse waarnemingen en foto’s ontvangt. Wie de weerberichten in de media goed in de gaten houdt, ziet zijn werk zeker terug.

Voordat we een rondleiding door het huis krijgen, eten we na het inleidende bord mosterdsoep de typisch Groningse Poffert, een soort warme krententaart waar je net als bij poffertjes gesmolten boter en poedersuiker op doet. Met een volle maag beklimmen we de trap en bekijken op de bovenverdieping het uitzicht over het Groningse land en de weerkamer van Jannes, waar meerdere weerstations hun werk doen en twee computers staan te snorren. In een kast bewaart hij ‘nog’ al zijn uitgeprinte waarnemingen in mappen. Of hij dat tot in den eeuwigheid doorzet, betwijfelt hij, want ‘het worden er toch wel heel veel’.

Molen de Goliath
Na een hilarisch bezoek aan de tuin, waar de meegereisde meteorologen eindelijk hun droom het gras een keer met een trekkertje te mogen maaien in vervulling zien gaan, rijden we met Jannes mee naar het Eemshavengebied. Vakkundig een door oefenende militairen (die naar Afghanistan gaan) opgeworpen wegblokkade ontwijkend, gaat het over de dijk richting de Goliath, de historische windmolen die tussen zijn hedendaagse opvolgers al van grote afstand de aandacht trekt. Dit is het domein van Ida Wierenga, de molenaar en tevens uitbaatster van de slaapcabines die op het terrein te huren zijn. Kijk hiervoor naar de informatie met betrekking tot de jaarlijks terugkerende ‘Ruige Route’ in het Hogeland.

Dankzij Jannes, die goede contacten onderhoudt met Ida, is ook zij aan het meten geslagen. Ze ontvangt ons hartelijk met koffie en een koek. Na een half uurtje verhalen vertellen over het weer beklimmen we de molen en aaien de 6 of 7 katten op het terrein. Ook hier weer de ongestoorde blik op de verste verten die het leven als weerliefhebber toch wel bijzonder aangenaam moeten maken. We nemen afscheid en rijden terug naar Roodeschool. Weer verstopt in de eigen auto laten we Jannes achter en gaan verder naar nieuwe bestemmingen. Jannes en Ida bedankt voor de ontvangst en we hopen nog veel berichten van jullie te mogen ontvangen! Binnenkort in deze serie Fred Klok vanaf het eiland Texel.

Bron: Meteo Consult