Tornado gezien om een minuut voor twaalf

Op de laatste dag van hun verblijf in de States ziet het Dutchtrex tornadoteam 1 om 20.20 uur, vlak voor zonsondergang, een tornado bij het plaatsje Guymon in Oklahoma. Na al het moois wat we tijdens de afgelopen 3 weken hebben gezien, enorme supercells en oogverblindende bliksems, is dit het absolute hoogtepunt van onze reis. Het scheelde niet veel of we zouden net zoals in 2005 en 2006 zonder het zien van een tornado naar huis zijn gegaan!

De laatste week van het Dutchtrex tornadoteam 1 (Eric Terpstra, Arno Paanstra, Coen Verrijn Stuart, Rob Groenland en Margot Ribberink) was een spannende en zeer gevarieerde week waarin we enorme supercells in het noorden van de States zagen boven het schitterende landschap van North- en  South Dakota, maar ook in Colorado, Kansas, Oklahoma en Texas. Ondanks dat de tornadokansen niet groot waren, reisden we soms 1000 kilometer per dag om toch bij die ene wolk uit te komen, waar mogelijk een tornado uit zou verschijnen. De kans op een echte tornado was deze week niet groot, doordat de vochtige en warme lucht uit de Golf van Mexico volledig naar her zuiden was weggeduwd. Een ongewoon kille week voor veel staten van Amerika. Op Memorialsday (afgelopen maandag) kwam het in het noordelijke staten zelfs tot een graadje vorst in de nacht. Donderdag verscheen voor het eerst op de weerkaarten weer een zuidelijke aanvoer van vocht en warmte. Tegelijkertijd stond in de hogere lagen van de atmosfeer een stevige wind (de straalstroom). Door deze combinatie ontstonden er donderdagmiddag in het westen van Nebraska, Kansas en in Oklahoma en Texas Panhandle enorme buien met rotatie. De buien boven het zuidwesten van Kansas en de Oklahoma Panhandle zagen er op ons radarsysteem aan boord het best uit.

Wij waren echter opnieuw niet alleen. Naar schatting hebben zeker 1000 weergeïnteresseerden deze bui gezien en een aantal daarvan hebben uiteindelijk ook de tornado gezien. Met behulp van GPS konden we voor de bui uitrijden en zagen we de bui met de minuut groter en indrukwekkender worden. De bui met een afmeting van 200 bij 200 kilometer had een prachtige lagenstructuur, donkergrijze regenschermen, vaalgroene hagelgordijnen en meerdere rotatiepunten. Daardoor was het moeilijk te bepalen welk rotatiepunt uiteindelijk het punt zou worden waar de tornado zou beginnen. Meerdere malen hebben we enkele minuten lang op een veilige plek kunnen staan om foto’s van deze monsterwolk te nemen en om naar de roterende wallcloud te kijken. Door veelvuldige verticale bliksems ontstonden er her en der brandjes om ons heen en kreeg het geheel een lugubere sfeer. Vlak voordat we de hoop hadden opgegeven - de zon ging bijna onder - zagen Arno Paanstra en Rob Groenland, die de wolk geen minuut van achterin de bus uit het oog verloren, plotseling zicht op een lichtgrijze slurf. Het was een zogenaamde rope-tornado, waarschijnlijk heeft deze de grond even geraakt. Gelukkig trok deze F1 tornado over een landbouwgebied en werden er voor zover wij weten geen personen of huizen geraakt. Op ongeveer 2 kilometer afstand hebben we 30 seconden kunnen kijken naar dit fantastische weerfenomeen.

Onder de indruk van de krachten van de atmosfeer kunnen wij terugkijken op een zeer geslaagde reis naar het Midwesten. Met een heleboel prachtige foto’s van wolken die in ons land maar zelden te zien zijn en opgedane nieuwe kennis over hoe zware buien zich ontwikkelen, geven we vrijdagochtend het stokje over aan Dutchtrex tornadoteam 2 (Arno Paanstra en Coen Verrijn Stuart blijven nog 3 weken en worden vergezeld door Reinier van den Berg en Floris Bijlsma).

Met vriendelijke groeten,

een vermoeid maar voldaan Dutchtrex team 1 vanaf het vliegveld in Kansas City (Missouri)

Binnenkort weer een verslag van de tornadochasers van Dutchtrex op deze site over hun belevenissen in de VS. Daarnaast zijn ze dagelijks te volgen op onder meer http://www.paanstra.nl/dutchtrex/.