Na het zien van de fraaie tornado in Zuid-Dakota vertrekken we daags daarna vroeg om ons geluk te beproeven in Oklahoma. Dat is een flink stuk naar het zuiden, maar daar kunnen dan ook wel mooie buien ontstaan. Ook ver ten oosten van ons kunnen buien met tornado’s ontstaan, maar we denken dat deze buien moeilijk zijn te chasen. Want er staat daar een krachtige straalstroom waardoor buien een snelheid kunnen halen van meer dan 80 kilometer per uur. In het zuiden zullen buien minder hard voortbewegen.

Na een flinke rit arriveren we in de namiddag in het tropisch warme Oklahoma waar temperaturen tot 35 graden worden gemeten. De lucht bevat bovendien voldoende vocht, dus het is een kwestie van wachten, zo denken we. Er ontstaan flinke stapelwolken maar ze weten zich niet goed te organiseren. Uiteindelijk vormt zich een uur voor zonsondergang ruim ten zuiden van ons een echte bui, maar die kunnen we niet meer halen. Uiteindelijk zien we ook een bui ver naar het noordoosten. Deze bui trekt in oostelijke richting weg en is ook niet meer te onderscheppen. En zo eindigt deze op papier veelbelovende dag als een zogenaamde bust-day. Zo noemen tornadojagers een dag waarop ondanks de goede vooruitzichten toch geen enkele goede supercell ontstaat die dan ook nog eens is te onderscheppen.

Het weekend begint vrijdag op een relaxte manier. Vanwege kansen op interessante buien de komende dagen in de noordelijke plains, besluiten we alvast een stukje noordwestwaarts te gaan, via een mooi stuwmeer in de staat Kansas. Bij schitterend weer zwemmen we hier en genieten van de natuur. Zaterdag rijden we verder noordwaarts, om onderweg bij het plaatselijke zwembad in een dorp in het zuiden van Nebraska opnieuw een uurtje te zwemmen. Daarna rijden we verder noordwaarts om uiteindelijk in het midden van de staat Zuid Dakota een motel te vinden in de middelgrote plaats Pierre. Deze stad ligt pal aan de brede Missouri rivier.

Zondag hopen we te chasen in het noorden van Noord Dakota en misschien zelfs wel in Canada. Noord Dakota grenst aan de noordkant immers aan Canada. In dit deel van Canada gaan de plains gewoon verder. Met een zekere regelmaat komen ook hier supercellen en tornado’s voor, vooral in de maanden juni en juli. In de middag zien we een flinke bui op grote afstand, boven Canada, met een redelijke snelheid noordoostwaarts weg trekken. Er vormen zich ook nog enkele buien dichterbij maar deze weten zich niet goed te organiseren. In de namiddag besluiten we de chase te staken. We vinden een motel in Rugby, in Noord Dakota. Hier geeft een markeringszuil het geografische middelpunt aan van het Noord Amerikaanse continent en bezoeken we een indrukwekkend museum over de periode waarin zich hier voor het eerst blanken vestigden. Dat is hier nog maar 130 jaar geleden!

Maandag trekt een koufront vanuit het westen de noordelijke plains binnen. We schatten in dat juist op de zogenaamde neus van het front mogelijk mooie supercellen kunnen ontstaan. De neus van het front is dat deel wat het meest naar het oosten is opgeschoven. Zuid van de neus buigt het front terug in zuidwestelijke richting. Nabij de neus kan de windschering, de verandering van windrichting- en snelheid met toenemende hoogte, maximaal bijdragen aan de organisatie van buien. Op basis van onze verwachting rijden we noordwaarts om uiteindelijk in Canada te gaan chasen. We kiezen een kleine grensovergang. Daar zijn we de enige die de grens willen passeren. De Canadese douanebeambte heeft schijnbaar de dag van zijn leven, want vier Nederlanders, die ook nog eens in Canada tornado’s gaan jagen, dat heeft hij nog nooit aan zijn grenspost gehad.

Hoe dan ook, rond drie uur in de middag ontstaat heel vlot de eerste bui. Precies in het gebied dat we hadden ingetekend op onze kaarten. De bui ontwikkelt zich eerst wat aarzelend, maar groeit toch uit tot een volwaardige supercel. Vanwege een groot natuurpark met heuvels en bossen is het niet eenvoudig om goed zicht te houden op deze bui. Halverwege het park is een goed uitzichtpunt, over een meer. Als we daar aankomen zien we een funnel. Een funnel is een hoosvormige, duidelijke roterende uitzakking. Dit kan het beginstadium zijn van een tornado. We rijden met de bui noordwaarts en weldra zien we opnieuw een funnel ontstaan.

Als we even later aan de noordkant het park uitrijden, zien we een funnel die duidelijk langer is en zich ontwikkelt tot iets dat dicht bij een zogeheten rope-tornado komt. De dunne witte slurf is zichtbaar tot halverwege de afstand wolkenbasis-aardoppervlak. Waarschijnlijk reikt de rotatie van de rope niet tot de grond en dus is er hier geen sprake van een tornado. Omdat we de rope al rijdende bekijken, is er helaas geen gelegenheid om een foto te maken. Als deze supercel lijkt te verzwakken en er verder naar het zuiden een nieuwe bui ontstaat, besluiten we de nieuwe bui te gaan chasen. Dat betekent in eerste instantie dus weer het park in, met weinig uitzicht. Nabij het meer zien we een duidelijke wallcloud ontstaan. De afstand is echter nog vrij groot, dus we gaan wederom het park uit om de wallcloud van dichterbij te kunnen bekijken. Daar zien we aan de onderzijde van de wallcloud de rotatie duidelijk versnellen. Een tornado kan nu ieder moment ontstaan.

Maar er loert gevaar. Het neerslagscherm van een nieuwe bui komt snel opzetten en haalt de wallcloud in. Dat heeft een desastreus effect op de organisatie en rotatie van deze supercel. We laten de bui gaan in de hoop op nieuwe interessante supercellen die nog kunnen ontstaan. Een nieuwe bui houden we wat verder naar het zuiden nog even in de gaten. Wat hier vooral opvalt is het grote aantal behoorlijk agressieve muggen. Te meer daar de bui zich niet goed weet te organiseren, houden we het voor gezien en verlaten bij het vallen van de avond Canada.

Dinsdag brengt de weersituatie ons rond het middaguur weer in Pierre waar in een mum van tijd een hele groep buien tot ontwikkeling komt. De buien beïnvloeden elkaar zodanig dat een mooi georganiseerde supercel geen kans heeft. De buiencluster brengt overvloedige regenval. Er zijn plaatsen waar achteraf tenminste 100 millimeter regen moet zijn gevallen. Maar mooie chasebare buien zitten er vandaag niet meer in.

Dat geldt eveneens voor de dagen erna. Dat geeft ons de gelegenheid om woensdag en donderdag tijd te nemen voor ontspanning in de natuur. Woensdag trekken we door de Badlands, en donderdag maken we ondermeer een mooie wandeling naar de ruime 2200 meter hoogste berg in de Black Hills. Beide gebieden liggen in het zuidwesten van de staat South-Dakota.

Vrijdag is er een kleine kans op supercellen in ondermeer het oosten van Zuid Dakota. In de middag lijkt de convectie niet al te overtuigend op gang te komen dus nemen we tijdig een motel, in Huron .Daar nemen we de tijd voor zwemmen in het plaatselijke meer.

Reeds voor het eten zien we buien in de buurt ontstaan. Na het eten zien we op de radar een interessante bui vanuit het westen naderbij komen. De bui trekt zuidoostwaarts en trekt daardoor de aandacht. De andere buien trekken min of meer pal oost. Deze afwijkende koers is een aanwijzing dat het hier waarschijnlijk om een supercel gaat. En inderdaad, na 75 kilometer naar het westen rijden, staan we rond de klok voor 9 uur voor een mooie supercel. Als we uitstappen is het geen seconde stil; continu rommelt de donder pal boven ons hoofd. Het gaat hierbij om zeer frequent onweer tussen de wolken. Blikseminslagen zitten er niet bij. Een duidelijke wallcloud zien we niet meer, maar even eerder, op de route er naar toe, hadden we wel zicht op een wallcloud. Al met al een verrassend einde van deze dag.

Zaterdag, de laatste chasedag. Morgen staat het vertrek gepland vanuit Kansas City, in Missouri. Maar vandaag kunnen er vooral in Wyoming en aangrenzend in het westen van Zuid Dakota nog zeer interessante buien ontstaan. En daar gaan we voor. Dat betekent dat we twee korte nachten achtereen voorlief nemen. Eerst een nacht waarin we nog deels terug moeten reizen en daarna de nacht in het vliegtuig. Maar goed, we hebben vandaag nog goede kans op een tornado. We rijden een groot deel van South-Dakota door en langs de westgrens bepalen we tijdens de lunch onze verdere strategie. Omdat de mooiste buien in Montana geen optie zijn (dan halen we ons vliegtuig niet…) zoeken we buien op die boven een berggebied (Black Hills) in het zuidwesten moeten ontstaan. De buien komen er wel en zien er even mooi uit, maar binnen korte tijd doven ze ook steeds weer uit. Rond 20.00 rijden we teleurgesteld naar het oosten op weg naar een korte nachtrust. Rond 01.30 vinden we ons bed in Sioux Falls, Iowa. Bijzonder dat we hier in 5 weken geen enkele keer hebben rondgereden.

Zondag om 06.15 zitten we al in de bus op weg naar het vliegveld. Bij het inleveren van de bus zien we ongelovige gezichten, maar de kilometerstand klopt toch echt. We voelen ons enigszins (milieu)schuldig, maar kunnen terugkijken op een prachtige reis met vele hoogtepunten. Na een voorspoedige reis landen we maandagochtend rond 09.00 op Schiphol. De drukte van Nederland en de Nederlandse wegen doet ons onmiddellijk terugverlangen naar de Amerikaanse prairies. Wanneer is het weer voorjaar?

De tornadojacht van 2007 is voor ons zeker een succes geweest. Uiteraard zijn de twee tornado’s het hoogtepunt, maar de combinatie met de mooie gebieden die we bezocht hebben en de gezellige tijd die we samen doorgebracht hebben, maken het opnieuw tot een topbelevenis.

Meer prachtig fotomateriaal op www.paanstra.nl In ons archief van mei en juni zijn de vorige 5 verslagen terug te lezen.