De winter in eigen land mag dan tot nu toe tegenvallen, het is toch wel een aantal jaar geleden dat vooral in de Alpen zoveel sneeuw heeft gelegen als nu het geval is. Eigenlijk kun je dit zeggen voor de gebieden vanaf ongeveer 600 meter hoogte. Het wisselvallige weer van hier heeft in de bergen karrenvrachten sneeuw achtergelaten. En nog steeds sneeuwt het in de Alpen. Klaas Dros en Reinout van den Born van Meteo Consult waren de afgelopen week, zoals ieder jaar rond deze tijd, een aantal dagen in Oostenrijk om te skiën en doen verslag vanuit Saalbach-Hinterglemm.

Net als wij aan de beurt zijn om de gondel in te stappen voor onze eerste lift van de dag, komt het liftpersoneel breed gebarend het kleine regelkamertje van het liftstation uit. De skilift gaat dicht. Het waait te hard, vooral op de top van de berg waar we naartoe moeten. Het is vrijdag 20 januari, wind en sneeuw slaan toe in het Oostenrijkse skigebied Saalbach-Hinterglemm-Leogang. We vragen of wachten zin heeft. Ze vinden van niet. We moeten snel naar buiten. De roldeuren worden omlaag gedirigeerd.

Een paar kilometer verderop, in het Saalbachdeel van het skigebied, draaien nog wel een paar liften. Hier lukt het om met een gondel omhoog te komen. Maar bij uitstappen blijkt het weer slecht. Het sneeuwt behoorlijk en zware windvlagen zorgen af en toe voor bijna sneeuwstormachtige condities. Het zicht is niet best, er ligt veel nieuwe sneeuw op de piste en het skiën valt de meesten tegen. Om de haverklap komt er een sneeuwscooter omhoog ten teken dat diverse skiërs zich blesseren. Wat we dan al vermoeden, wordt beneden direct bewaarheid. Alle liften op een na gaan dicht. De skidag zit er, nog voordat ie goed en wel begonnen is, alweer op. En eerder dan verwacht gaan we terug naar huis.

Koude start
Heel anders is het weer nog als we zondag 15 januari vanuit Nederland naar Oostenrijk vertrekken. Door een groen Duitsland met in de lage delen af en toe mist, rijden we (collega Klaas Dros en ik) voor de negende keer alweer richting de Alpen. Het beeld dat we zien is heel erg winter 2012. Geen sneeuw, geen vorst en op plaatsen waar het kan blijven staan erg veel water door de vele regen van de voorbije weken. Omdat we geen winterse omstandigheden tegenkomen, vlot de reis (vanuit Limburg) snel. Na een uur of 7 rijden we de Alpen al binnen (het is inmiddels donker geworden).

Hier verandert het beeld snel. Vanaf een meter of 600 (een week eerder had ik dat in de Harz ook al gezien) ligt er sneeuw en hoe hoger we komen (Saalbach, of in ons geval Vorderglemm ligt op 1000 meter hoogte) hoe meer het is. Voor ons skigebied wordt in het dal 1 meter 45 aangegeven en in de hoogste delen 2 meter 60. Het blijkt niet overdreven. Eenmaal aangekomen, zien we rond de parkeerplaats voor ons hotel indrukwekkende bergen sneeuw liggen, zoals we ze in Nederland nooit zullen zien. Een deel van het parkeerterrein is nog niet eens uitgegraven. Het heeft de dagen voor onze komst nog hard gesneeuwd.

Als we uit de auto stappen, is het echter sterhelder. Het vriest een graad of 14 en het belooft een steenkoude nacht te worden. Omdat we door de in Nederland tot nu toe superzacht verlopen winter helemaal niets gewend zijn, trekt er een rilling door m’n lijf. Brrr..! Binnen in ons hotel Tiroler Baum, tegenover de Schönleitenlift, wachten vriendelijk personeel en pizza’s ons op. Na de lange reis liggen we ook al snel in ons bed. Het skiën kan beginnen.

De volgende dag is het min 17 als we voor de eerste keer naar de lift lopen. De uren daarna merken we hoe groot het verschil is met voorgaande jaren in andere skigebieden nu er een keer echt veel sneeuw ligt. Geen of nauwelijks ijsplekken op de pistes, een sprookjesachtig decor en deze dag ook nog eens blauwe luchten en heel veel zon.

Smal dal
Vorderglemm, Saalbach en Hinterglemm liggen in een relatief smal dal, geflankeerd door bergtoppen die krap aan 2000 meter halen. In de aanloop naar deze skivakantie hebben we dan ook lang zitten dubben of we het wel zo laag aan zouden durven. Geen probleem, blijkt nu. De stille getuigen van vijf weken westcirculatie liggen hier hoog opgestapeld en vormen samen een formidabele laag sneeuw. De weg in het dal loopt tussen twee – ongeveer anderhalve meter hoge – muren van sneeuw heen. Sneeuw ruimen blijkt een specialiteit van de streek. Iedereen is er druk mee. Op bijna elk perceel rijdt wel een graafmachine rond. Spectaculair wordt het als de sneeuwblazers uitrukken. Een vrachtwagen gaat er steeds aan vooraf en vangt de opgeraapte sneeuw op. Daarna wordt het met ladingen tegelijk aan bijvoorbeeld de rand van de beek gestort, waar hoge sneeuwbergen liggen. Zo wordt dagelijks aan het uitbreiden van onder meer parkeerterreinen gewerkt, soms urenlang.

Veel sneeuw betekent ook lawinegevaar. De meeste dagen staat het niveau op 3. Liever hebben ze dan niet dat je buiten het gebied van de gecontroleerde pistes komt. Als we om ons heen kijken, snappen we ook wel waarom. Op de door de zon beschenen hellingen, ontstaan soms spontaan breuken omdat hele velden sneeuw langzaam omlaag beginnen te schuiven. Op de plek van de breuken zie je de bodem onder de sneeuw vandaan komen. Er hoeft maar weinig te gebeuren, of zo’n sneeuwmassa stort in z’n geheel richting dal. Vanuit de skilift zien we zelfs in de buurt van een van de liftgebouwen zo’n sneeuwbreuk ontstaan.

De opkomst van de smartphone geeft een nieuwe dimensie. Foto’s en filmpjes die we maken kunnen bij de Wifipunten in het gebied redelijk snel naar Meteo Consult worden gestuurd. In Wageningen in de weerkamer maken ze dankbaar gebruik van onze probeersels. ’s Avonds in de eetzaal leveren de resultaten van al dit ‘gepruts’ heel wat gelach op. Menigeen komt even buurten om te zien wat we allemaal uitspoken. Groot is de hilariteit als Klaas z’n smartphone tijdens het ‘appen’ in de hete soep laat vallen. Het ding geeft geen krimp.

Al gauw sneeuw
Liepen wij nog met het idee in ons hoofd dat de tweede dag ook met zon zou verlopen, in werkelijkheid sneeuwt het als we die dinsdag de deur uitgaan. Niet hard, maar toch. Onze trouwe weerapp Weatherpro zit er toch maar weer strak bovenop, want geeft het netjes aan. Omdat het later op de dag droog wordt, skiën we als een tierelier. Aan het einde van de dag worden 33 liften geteld en blijken we 62 kilometer te hebben afgelegd. Een record.

Woensdag is weer een dag met zon. De temperaturen zijn nu een stuk hoger, maar omdat de lucht droog is, houdt de sneeuw zich goed. Onder in het dal, vooral op die plaatsen waar de zon de hele dag niet komt, is het nog een stuk kouder. Ski je van de zon de schaduw in, dan is het net of je tegen een muur van kou opbotst. En moet je erg aan het licht wennen.

’s Avonds breken we ons het hoofd over de verwachting voor de donderdag. De modellen hebben – en ook dat is zóoo winter 2012 – weer een nieuwe draai aan de verwachting gegeven. Wat eerst een zekere sneeuwdag leek, draait nu op de passage van een warmtefront uit en het binnendringen van veel zachtere lucht. De apps komen er niet helemaal uit en goochelen met het nulgradenniveau en de neerslagsoort. Met de ons ter beschikking staande gegevens doen we ook zelf een poging. Onze verwachting ruikt erg naar regen. We hopen dat het niet waar zal blijken te zijn, maar vrezen toch een beetje het ergste.

En dan regen…
De donderdag begint nog hoopvol want tijdens de eerste lift valt tot onze vreugde sneeuw en liggen de temperaturen onder nul. Wel begint het flink te waaien. Eenmaal op de piste gaat het snel mis. Boven op de top sneeuwt het nog steeds, maar vanaf een meter of 1500 gaat de sneeuw razendsnel in regen over. En in de uren erna stijgt de regengrens zelfs door tot 1900 meter hoogte. Wat we in de acht jaar hiervoor steeds hebben weten te voorkomen, gebeurt nu wel. We worden drijfnat tijdens het skiën. Daarbij is de sneeuw op de piste weliswaar zwaar en komen er redelijk wat hopen op, maar omdat de sneeuwlaag ook dik is, houdt hij zichzelf wel behoorlijk goed in conditie. Uiteindelijk wordt het toch een succesvolle dag.

Die avond dooit het een graad of 3. Langs de beek lopen we richting Saalbach waar een feest op het plein net met een knetterend vuurwerk eindigt. De bomen druppen, af en toe komen grote plakken sneeuw van de takken naar beneden. Van de bergen stroomt smeltwater onder de sneeuwlaag door richting de beek. De vorst maakt daar op rotsformaties prachtige ijssculpturen van, maar onder omstandigheden als deze dooien die natuurlijk ook. De laatste nacht hoor ik het stromen van de regenpijp naast m’n kamer. Koudere lucht is weliswaar onderweg, maar zal pas de volgende dag ons dal bereiken. Dan zal het opnieuw sneeuwen, maar wordt wel veel wind verwacht. Hopelijk wordt het niet te slecht om te skiën…

Die sneeuw komt er uiteindelijk, de wind ook en vooral die laatste iets teveel. Op de vrijdag daarom helaas geen skiën meer. Om 12 uur rijden we terug door een sprookjesachtige wereld van dik besneeuwde bergen en bomen. Maar ook van rotswanden waar in kleine watervalletjes smeltwater afstroomt. De winter verloochent zich niet. In Duitsland komen we nog een buiengebied tegen met zware, natte sneeuw. Maar uiteindelijk komen we dan toch in Nederland terug waar winterweer dit jaar steeds slechts een mooie droom lijkt…

Bron: Meteo Consult.