Bij dikke pakken sneeuw, winterpret- en perikelen denken we vaak al snel terug aan de winters van ‘vroeger’. Uit de verhalen en herinneringen van toen lag de sneeuw regelmatig tot halverwege de voordeur, werd mensen aangeraden niet de weg op te gaan en werden om de haverklap sneeuwpoppen gebouwd. De laatste paar winters zijn die verhalen en herinneringen echter steeds vaker weer werkelijkheid geworden in Nederland. In de voorgaande winters viel de sneeuw in december vooral regionaal met soms bakken uit de lucht, maar dit jaar spant de kroon met in tweederde van het land een behoorlijk dik sneeuwdek.

Als je vrij bent, is het voor velen genieten! Het ziet er buiten prachtig uit en er wordt zelfs her en der gelanglauft. Het handigste vervoermiddel is de slee, maar moet je met de auto op pad, dan is het wel even andere koek. Iedere dag door de sneeuw naar het werk of naar andere verplichtingen is niet voor iedereen een pretje. Hieronder een paar ervaringen van meteorologen van Meteo Consult, die zullen uitgroeien tot herinneringen van de toekomst!

Jordi Bloem: vrijdagmiddag 17 december op het werk, zaterdagavond 18 december heen en terug van Wageningen naar Wormer

Afgelopen vrijdagmiddag had ik de zogeheten T2-dienst, dat is de televisiedienst die om 10.30 uur begint en rond 18.30 uur eindigt. Naast de normale weerpresentaties voor enkele (regionale) tv-zenders en weer.nl werd ik gevraagd om in de extra nieuwsuitzendingen van RTV Noord-Holland, die vanaf drie uur ’s middags elk uur werden uitgezonden met updates over het weer en verkeer, te vertellen over de pittige sneeuwbuien die Noord-Holland aandeden. Mijn ouders in Wormer had ik op Meteo Consult vooraf even gebeld over de sneeuwsituatie daar ter plekke en mijn vader riep enthousiast: “ik blijf maar scheppen, Jordi! Er ligt hier zeker wel 15 centimeter, als het niet meer is…!” Op dat moment lag er in Wageningen minder, maar ook hier sneeuwde het goed door. Uiteindelijk zou ik totaal vier keer in de extra nieuwsuitzending van RTV-NH komen en tijdens het voorbereiden ervan zat ik als sneeuwliefhebber steeds meer te smullen van de doorgegeven sneeuwdekken in onder meer Noord-Holland. Zo gaf een waarnemer van hetweeractueel.nl in zijn woonplaats Cruquius bij Haarlem op een gegeven moment 25 centimeter door. Nu wil het geval dat ik zaterdagavond had afgesproken bij mijn broer, die ook in Wormer woont, vanwege zijn 30^ste verjaardag. Dubbel feest dus! Maar meteen vroeg ik mij af,  hoe zullen de wegen eraan toe zijn?

De binnenwegen in Wageningen waren redelijk te berijden en eenmaal op de A12 en A30 was er ook niets aan de hand. Er was netjes geschoven en dus lag de meeste sneeuw in de bermen. Dat bleef de hele rit tot en met de A8, maar op de afrit Koog aan de Zaan was het even oppassen geblazen. Daar lag nog deels platgereden sneeuw. Ondertussen keek ik naar buiten en verwonderde mij over het snel toenemen van de sneeuwdekken. Binnen de Zaanstreek waren er wat verschillen in sneeuw van plek tot plek, maar over het algemeen lag er inderdaad zo tussen 10 en 20 centimeter sneeuw. Eenmaal bij mijn broer en zijnvrouw aangekomen, kon ik het natuurlijk niet laten om door en in het pak sneeuw te banjeren. Wat een laag! Geweldig! Ik ben in Wormer opgegroeid en kan mij zo’n dik pak niet meer herinneren….

Met de verwachting in het achterhoofd dat er nieuwe sneeuw zou moeten komen, vroeg ik de vrouw van mijn broer om even naar de neerslagradar te kijken. Er was voetbal op televisie en daar zag ik sneeuwrijke beelden vanuit Breda, Den Haag en Rotterdam vandaankomen. Het sneeuwde daar blijkbaar eerder die avond al hevig. Op de radar zagen we aan het einde van de avond de sneeuwzone via het zuiden naar het midden van het land schuiven. Het was dan ook tijd om weg te gaan, want hoe zou het nu op de wegen zijn? Gewapend met een fleecedeken in de auto werd de terugreis aanvaard. Het ging goed tot Amsterdam. Maar zo’n beetje bij de Zeeburgertunnel aangekomen begon het te sneeuwen. En het ging op den duur heviger sneeuwen; In ’t Gooi, in en rond Amersfoort, maar ook verderop op de A1 en vervolgens A30. Het zicht was matig tot soms slecht. Ook de wegen werden steeds slechter, ondanks de colonnes strooiwagens die regelmatig passeerden. Op de A30 heb ik er echter slechts één gezien, voor de rest leek het daar op Siberië. De lijnen op de weg waren niet meer zichtbaar, als enige referentie waren de auto’s en vrachtwagens voor ons. En sommige reflectorpaaltjes waren niet meer zichtbaar door de sneeuw die erop lag. Enkele automobilisten waren gestopt op de vluchtstrook en een paar leken wel op de weg zelf te stoppen, zo langzaam werd er gereden. Het ging én kon niet harder dan maximaal 40 tot 60 kilometer per uur….Bij Ede ging het weer beter en ook de rest van de terugreis ging eigenlijk voorspoedig. Uiteindelijk is de vertraging ongeveer 30 minuten geweest. Al bij al een weekend om nooit te vergeten.

Alfred Snoek: Houten, zaterdag 18 december (etentje met vrienden, veel sneeuw, sneeuwballengevecht, mensen blijven slapen, auto’s uitgraven)

Het stond al een tijdje op de kalender, een etentje met vrienden bij ons thuis. Toen op vrijdag de eerste serieuze sneeuw viel, veranderde mijn woonplaats Houten in een prachtig kerstdecor. Mijn vriendin en ik wisten het zeker, het etentje zou in deze kerstsfeer zeer gezellig worden. De laatste voorbereidingen troffen we vrijdag en zaterdag. Het etentje zou de hele avond duren, dus we moesten nog het één en ander inslaan. Vooral zaterdag was het sfeertje bij de winkels ongekend. Er lag een aardig laagje sneeuw en een levende kerststal, een kerstkoor en een doorbrekend zonnetje zorgde voor een beeld dat we de komende jaren waarschijnlijk niet snel meer zullen zien.

Ondanks mijn vrije dag, was ik toch druk met het weer bezig. Als liefhebber van winterweer was ik erg benieuwd naar de sneeuwkansen. Een snelle blik op de weerkaarten deed me vermoeden dat vanaf de late avond toch al snel een centimeter op 5 kon vallen. Uiteraard belde vrienden ook al naar me om te vragen of het wel verstandig was om de weg op te gaan. Aangezien iedereen aan het eind van de middag naar ons zou komen, gaf ik aan dat ze onderweg geen last van sneeuw zouden hebben. Omdat het behoorlijk laat zou gaan worden, en omdat er dan naar alle waarschijnlijkheid al wat sneeuw zou gaan vallen, had ik de tip meegegeven dat het verstandig zou zijn om slaapspullen mee te nemen.

Vanaf ongeveer 22:00 uur begon het te sneeuwen. Rond middernacht was de sneeuwval ronduit zwaar. In korte tijd lag er al ruim 5 cm. Even na middernacht zijn we naar buiten gegaan om te genieten van de sneeuw. We probeerden wat sneeuwballen te maken, maar doordat het echte poedersneeuw was, lukte dat amper. Rond 2 uur `s nachts zijn we gaan slapen. We keken allemaal nog even met verbazing naar de uitzonderlijk zware sneeuwval. De volgende ochtend, het was inmiddels droog en het vroor stevig, lag er inclusief de sneeuw van vrijdag precies 20 cm! Na een gezellig ontbijt was het tijd om de auto’s uit te graven. Het was een behoorlijke klus omdat ik ook maar alvast mijn auto en die van mijn vriendin sneeuwvrij maakte, omdat we maandag (vandaag) beide vroeg op pad moesten voor ons werk. Aan het eind van de middag maakte we nog even een lange wandeling door de buurt, uiteraard met camera. De kerstkaart voor volgend jaar is uiteraard al gemaakt!

Reinout van den Born: Nijmegen-Wageningen (zondag 19 december, 32 km, 04.30 uur-05.50 uur, normaal 25 minuten, nu 1 uur en 20 minuten).

Ik hou van rijden door de sneeuw, roep ik altijd. Het is spectaculair, het ziet er mooi uit. Maar deze ochtend is het vooral spannend. Als ik om half vijf ’s ochtends buiten de deur stap, sneeuwt het nog volop in Nijmegen. Over wit besneeuwde en nog nauwelijks bereden wegen gaat het de stad uit waar ik prompt drie sneeuwschuivers tegenkom.

De eerste 6 kilometer gaan goed, dan komt de A15 tot het knooppunt Valburg. Hier sneeuwt het bijzonder hard, er is slecht zicht en de weg ligt vol met sneeuw. Net voor mij ploeteren drie andere auto’s door de sneeuw. Ik wil tempo houden, anders kom ik vast te zitten. Maar de auto’s voor mij gaan steeds trager. Een wil stoppen, doet zijn portier open en gebaart ook ons af te remmen. ‘Ik wil niet stoppen’, hoor ik mezelf roepen, ik moet door.

De verbindingsweg naar de A50 ligt vol met sneeuw en gaat langzaam omhoog. Met spinnende wielen kom ik boven. Daarna over de A50. Bij Renkum wil ik eraf, maar er ligt een berg sneeuw voor de afrit. Dat risico neem ik niet. Dus door, richting de A12 en daarop verder naar de afrit Ede-Wageningen. Ook die ligt vol. Met een zo hoog mogelijk snelheid dan maar naar boven. Het lukt net. Stoppen voor het rode licht zit er niet in. Er is ook niemand. Bij het nemen van de bocht op de kruising gaat de auto om z’n as. Daarna sta ik toch stil. Op gang komen lukt net, met veel moeite bereik ik de top van de brug. Daarna stapvoets door naar Meteo Consult.

Trillend kom ik aan op de parkeerplaats. Ik heb het gehaald! Een ritje van normaal 25 minuten duurde nu 1 uur en 20 minuten. Toch kan ik op tijd aan de slag, een herinnering rijker.

Britta van Gendt: Arnhem – Wageningen (maandag 20 december, 9:25 uur – 10:05 uur, normaal 25 minuten, nu 40 minuten).

Vandaag – maandag – heb ik een zogeheten Rm (Radio middag) dienst. Deze dienst begint om half elf in de ochtend en normaal gesproken vertrek ik dan iets voor tienen vanuit mijn woonplaats Arnhem om ruimschoots op tijd bij Meteo Consult te arriveren. Vanochtend heb ik de wekker echter iets vroeger gezet, want ik zeg het eerlijk: ‘ik ben geen held in de auto in de sneeuw’. De autorit naar het werk, maar ook de weg terug naar huis zijn voor mij dan ook spannende ritjes.

Gisteravond – zondagavond – begon het na een heerlijke dag buiten in de sneeuw in de avond opnieuw te sneeuwen. Niet zomaar een paar vlokken, maar bovenop het bestaande sneeuwdek viel in korte tijd opnieuw een paar centimeter. Toen begon ik hem al een beetje te knijpen. De wegen in de wijken worden in Arnhem namelijk amper aangepakt en het is er dan ook één grote glijbaan. De wijk waarin ik woon is ook nogal heuvelrijk en hoe dan ook moet ik als ik naar het werk wil, de heuvel op.. of de heuvel af. Geen van beide ideaal met zo’n dikke laag sneeuw en de wegen zijn over het algemeen vrij smal.

Na het uitgraven van mijn auto vanochtend ging ik dan ook op pad en de eerste heuvel die ik moest trotseren was geblokkeerd door een auto die halverwege de weg stond. Of de auto is iets omlaag gegleden, of hij wilde niet verder omhoog en is door de eigenaar daar maar laten staan. Feit was, dat ik achteruit de berg afmoest (het is een eenrichtingsweg) met aan weerszijden geparkeerde auto’s. Eenmaal beneden glibberde ik over de weg en gleed tijdens het nemen van een bocht bijna tegen twee stilstaande auto’s. Net op tijd kwam ik tot stilstand en reed (?) verder richting de snelweg. De overgang was bijzonder. Van spekgladde binnenwegen, reed ik ineens op volledig ‘zwarte’ wegen. Ik was dan ook ruimschoots op tijd op het werk..

Bron: Meteo Consult
Foto voorpagina: Jeanne Tax