Elk jaar in de zomer trekt de aarde in zijn baan door een wolk van meteoroïden wat aanleiding geeft tot het zien van de ‘vallende sterren’ van de zogenoemde Perseïden. Eind juli beginnen er per nacht al een paar vallende sterren zichtbaar te worden en in de dagen daarna neemt de activiteit geleidelijk verder toe. Dit jaar zijn de grootste aantallen vallende sterren in de nacht van donderdag 12 op vrijdag 13 augustus te zien, morgennacht dus. Per uur kunnen dan gemakkelijk tientallen meteoren te zien zijn. Om dit spektakel te kunnen aanschouwen, moet het natuurlijk vrij helder zijn en op een enkele plek in het land na, lijkt het dat ook te worden. Op een donkere en open plek met zicht op het westen is in die nacht dus een prachtig fenomeen te bewonderen.

Deze ‘regen’ van vallende sterren is het gevolg van de aarde die in zijn baan om de zon door een wolk ‘stofdeeltjes’ trekt, die achter worden gelaten door de komeet Swift-Tuttle.Als deze komeet in de buurt van de zon komt, verdampt het ijs in de komeet. De damp breekt via geisers door de korst van de komeet heen. Hierbij komt veel stof en gruis vrij en dat komt in dezelfde baan als de komeet rond de zon terecht. In de zomerperiode ontmoeten de aarde en deze wolk met stofdeeltjes, ofwel meteoroïden, elkaar en vanaf dat moment kunnen de vallende sterren, ofwel de Perseïden, waargenomen worden.

Stofdeeltjes
De stofdeeltjes, afkomstig van de komeet, bewegen met een snelheid van tientallen kilometers per seconde en op het moment dat je een ‘vallende ster’ ziet, botst zo’n stofdeeltje op ongeveer 80 tot 100 kilometer hoogte met de dampkring en komt in de atmosfeer van de aarde terecht.De meteoroïde wordt door de atmosfeer afgeremd en door de enorme wrijvingskracht die hierbij ontstaat, wordt het deeltje uiteengerukt tot losse moleculen en verdampt als het ware volledig. De wrijvingskrachten doen de omringende lucht oplichten, waardoor een lichtspoor aan de hemel ontstaat. Dit wekt de illusie dat het een ster is die zich plotseling verplaatst en daarom wordt dit in de volksmond een ‘vallende ster’ genoemd.

Maximum
De sterrenregen van de Perseïden, die overigens ook wel de ‘Tranen van Laurentius’ wordt genoemd, bereikt dus in de nacht van 12 op 13 augustus tussen 11 uur ’s avonds en 5 uur ‘s nachts zijn maximum. Door gunstige omstandigheden lijkt de sterrenregen dit jaar spectaculairder te worden dan anders. Vanaf 10 augustus gaat de maan namelijk, als gevolg van een nieuwe maan, weer vrij snel onder, waardoor de er amper lichtvervuiling zal zijn door maanlicht.

De weersomstandigheden
Om de Perseïden te aanschouwen zijn natuurlijk wel de juiste weersomstandigheden nodig. Een heldere hemel of in ieder geval een flink gat in het wolkendek is nodig en dat lijkt redelijk goed te gaan lukken. Vooral in het oosten van het land is het op deze specifieke avond en nacht naar vrijdag vrij helder en zijn er flinke opklaringen in het westen van het land. Wel hangt in die hoek van het land, de westelijke kant, waar je naartoe moet kijken om de vallende sterren te zien, de meeste bewolking. Dit kan her en der dus nog wel voor wat verstoring zorgen. In de nanacht volgt vanuit het zuiden ook bewolking en dan kan er hier en daar ook wat buiige regen vallen. In het noorden blijft het echter nog lange tijd vrij helder.

Bronnen: Meteo Consult, TWAN, Alles over Sterrenkunde, Astroforum