Het tornadoteam van Tornadojagers.nl, met daarin een aantal meteorologen van Meteo Consult, dat een week geleden naar de VS is vertrokken om op tornado’s en supercells te jagen, heeft zijn eerste grote successen geboekt. Al gedurende het eerste weekeinde werden de eerste twee tornado’s onderschept.

Al sinds 1996 trekken enkele meteorologen van Meteo Consult in het voorjaar naar de Amerikaanse ‘Midwest’ om de bijzonder zware onweersbuien te verwachten, te volgen en te beleven die daar steeds voorkomen. Het hoogtepunt is daarbij het zien van een tornado, een zeldzaam en zeer extreem weersverschijnsel. Dit jaar bestaat het team uit 2 groepen onder wie een aantal meteorologen van Meteo Consult en enkele ex-collega’s.

Vrijdag 24 april reist het team van Schiphol naar Dallas middels een rechtstreekse en zeer voorspoedige vlucht. De bus die tijdens het tornadojagen zal worden gebruikt, wordt gehuurd en na het installeren van de apparatuur rijden we naar Zuid-Oklahoma voor de nacht. Noemenswaardig is de bijzonder lange file waarin we terechtkomen, in deze streken (gelukkig) een zeldzaamheid!

Weerkaarten goed
De weerkaarten zien er voor dit weekend behoorlijk goed uit. Op hoogte wordt een zuidwestelijke stroming verwacht, aan de grond een vochtige zuidelijke. Deze combinatie zorgt voor een behoorlijk risico op extreem weer. We zitten zaterdagochtend dan ook gespannen de weerkaarten te bekijken. Uiteindelijk volgen we een aantal buien in de Texas Panhandle en in West-Oklahoma. Het duurt lang voordat de buien zich goed organiseren, maar vlak voor het donker zien we toch een mooie supercell! We slapen hierna in Hinton, Oklahoma.

Zondag is de situatie in een groot deel van de VS extreem onstabiel. Over een gebied van circa 2000 kilometer ontstaan veel zware onweersbuien. We schatten de kans op tornado’s het hoogst in vlakbij ons, dus dat is mooi! ’s Ochtends rijden we een stukje op naar het noordwesten. Na onze lunch in Woodward (noordwesten van Oklahoma) zien we op de radar dat er op middelbaar niveau in de atmosfeer steeds meer buien zijn ontstaan die met het oplopen van de temperaturen meer en meer voeding van het aardoppervlak krijgen. Buiten is het vochtig en warm en een inwoner van Woodward zegt dat hij het weer niet vertrouwt. Hij kijkt verontrust naar boven.

Wij kijken verder op onze laptop; er is een beschouwing te lezen waarin Amerikaanse experts de meteorologische situatie van het moment analyseren en die is indrukwekkend. De meteorologen van het tornado verwachtingscentrum in Norman, Oklahoma verwachten een mogelijke uitbraak van zware tornado’s en spreken van een PDS (‘Particular Dangerous Situation’, een bijzonder gevaarlijke situatie dus).

Onze aandacht gaat uit naar de ‘dryline’ (het droogtefront, voorafgaand aan zeer droge lucht afkomstig van het oostelijk Rocky Mountainsplateau, dat zich ophoudt boven het westen van Texas en nog iets richting de grens met Oklahoma opschuift). We rijden eerst een klein stukje naar het zuidwesten. Al rijdende, hebben we de beschikking over actuele, hoge resolutie dopplerradarbeelden in combinatie met satelliet en grondwaarnemingen.

Al snel komt een eerste supercell in zicht. Prachtig! We zien een gigantisch aambeeld en een gitzwarte lucht daaronder, compleet met hagelschermen. Op onze scanner wordt nu gewaarschuwd voor zeer zware windstoten en hagelstenen als tennisballen. Deze bui blijkt echter te lineair te zijn en vertoont nog niet de voor het ontstaan van een eventuele tornado benodigde rotatie. We rijden daarom snel verder naar het zuiden om nieuwe buien op te wachten.

Nieuwe buien
Ten westen van ons bollen zoals verwacht nieuwe buien op, maar het gaat nog sneller dan verwacht. Terwijl we tanken, zien we op onze laptop plots al eerste waarschuwing voor tornado’s verschijnen, een ‘tornado-warning’ op een bui een kleine 25 kilometer ten westen van ons We rijden er onmiddellijk naartoe en zien rond de klok van 3 uur ’s middags een supercell die rotatie vertoont.

Het gaat nu erg snel. We stappen uit de bus en aan de rand van de zogeheten mesocycloon zien we een ‘trechter’ naar beneden komen. In luttele seconden bereikt deze de grond en nemen we op een afstand van ongeveer anderhalve kilometer onze eerste tornado waar, een smalle ‘rope-tornado’, een slurf in de vorm van een ‘touw’ uit de wolk dus! We staan niet alleen, het wemelt van de tornadojagers, tv-stations en politie. Er hangt zelfs een helikopter in de lucht.

Al gauw lost deze tornado op waarna we snel verder met deze bui meerijden, in de hoop dat er een nieuwe ontstaat. Een kwartier later zijn we via het bijzondere wegenstelsel (je kunt afwisselend oost-west en zuid-noord rijden) weer op een goede positie beland. Het is nu echt spookachtig. Vlak voor ons openbaart zich op middelbaar niveau een nieuw punt waar de bui omheen lijkt te draaien.

Terwijl we uitstappen, rijdt met hoge snelheid een van de tornadotanks (waarschijnlijk werkend voor Discovery-channel) naar de rotatie toe. Terwijl we de camera’s installeren, komt pal boven de weg uit de wolk een brede slurf naar beneden. Een grote tornado ontwikkelt zich en spoedig is een trechtervormige wervel te zien waarin allerlei puin, modder en andere troep rondzweeft die door de tornado wordt opgezogen.

Gedurende een paar seconden kijken we naar de afzonderlijke subhozen waaruit de tornado bestaat. Maarliefst 5 minuten staan we op opgeveer 3 kilometer van deze schitterende tornado. Daarna trekt de slurf zich terug in de wolkenbasis. We volgen de bui nog een tijd, maar kunnen door het wegenstelsel niet meer dicht in de buurt komen. We eindigen deze prachtchase met een bliksemshow van formaat. Uiteindelijk nemen we in een motel in Woodward nog een borrel om deze prachtige dag te vieren! Nu is de energie echt op.

Stuk rustiger
Maandag is het een stuk rustiger in de regio. We volgen deze dag geen onweersbuien. Wel rijden we op richting het gebied waar een dag later buien kunnen ontstaan. We kiezen de route zo dat we zonder omrijden nog even langs de plek van de tornado kunnen rijden. We bekijken de schade die bestaat uit veel afgeknapte bomen en een paar verwoeste schuren en stallen. Gelukkig heeft de tornado bewoond gebied links laten liggen...

’s Middags zijn we op tijd op de plaats van bestemming; Amarillo. Deze stad is bekend van zijn Amerikaanse ‘songs’ en echt een plaats voor cowboys. Het is ook de plek waar je 72 ounce (al bijna 2 kilo) aan vlees gratis kunt eten. Het lijkt ook wel of de helft van de Amerikanen met veel van deze steaks in de buik rondloopt...

Op zoek naar nieuwe supercells belanden we dinsdag in het zuidwesten van Texas. Berichten over Mexico en enge griepvirussen hebben ons via het thuisfront en internet bereikt. Dichterbij Mexico hoeven we niet zo nodig…

Het wachten op buien duurt lang en aan het einde van de middag staan we een uur of 2 in de zon te wachten tot zich mooie buien ontwikkelen. Dit doen we samen met de 2 tornadotanks die ook deze plek hebben uitgekozen. Er wordt wat gekletst en we spelen het spelletje voor verveelde tornadojagers, dat eruit bestaat om vanaf grote afstand een houten paal met stenen te proberen te raken.

Om 18.45 zien we een bui ontstaan, 100 kilometer naar het noordwesten. Sneller dan onze lotgenoten rijden we er zo spoedig mogelijk naar toe. Het levert ons nog een uur op oog in oog met een zeer fraaie supecell. Het wegennet is zeer beperkt, maar toch zien we een mooie ‘wallcloud’. Er is weliswaar een waarschuwing voor tornado’s, maar een tornado zien we niet. Toch zoeken we tevreden ons bed op in Carslbad, New Mexico. En daar genieten we nog even van een fraaie (bliksem)lichtshow.

Bron: tornadojagers.nl, Meteo Consult