Een tropische storm en een Walmart-tent

Andrea: dit jaar alweer een tropische storm die te vroeg komt. Vorig jaar was het Alberto, en dat heb ik geweten.

Gisteravond ontstond in de buurt van Bermuda de eerste subtropische storm van het seizoen: Andrea. Rijkelijk vroeg, want pas op 1 juni start dat seizoen. Vorig jaar was het Alberto, die ook al te vroeg kwam. Alberto was heviger, en een stuk dichter bij het vasteland. Toevallig was ik daar.

Officieel loopt ‘hurricane season’ van 1 juni tot en met eind november. In deze periode is het zeewater warm genoeg om stormen van dit formaat te doen ontstaan. Buien die ontstaan door verdamping kunnen onder de juiste omstandigheden uitgroeien tot een onweerscomplex, wat vervolgens weer de basis kan zijn van een tropische storm of orkaan. Om het zover te laten komen, is het belangrijk dat er nauwelijks sprake is van windschering. Hiermee bedoelen we dat de windrichting en/of windsnelheid met toenemende hoogte vrijwel niet verandert. Met weinig windschering kunnen de buien zich namelijk samenvoegen en organiseren, wat de ontwikkeling van een orkaan begunstigd. Maar voor het vijfde jaar op rij is de eerste tropische storm al gearriveerd voor het juni is. Vorig jaar maakte ik dus kennis met Alberto.

Roadtrip
In april en mei vorig jaar was ik bezig met een roadtrip door de Verenigde Staten en aan het einde van mei was ik in Florida beland. Daar lag ik de ene dag nog heerlijk te snorkelen boven een zonnig koraalrif, de volgende dag was er plotseling regen, wind en dreigende lucht.

Hoe serieus het allemaal was had ik op dat moment nog niet door. Ik trok rond met een tent, zag amper een krant of een televisie en het kleine beetje Wifi bij de McDonalds gebruikte ik vooral voor een beetje contact met het thuisfront. Het leek me in eerste instantie dan ook nogal overdreven – en heel Amerikaans – dat op die regenachtige ochtend ineens alle tours waren afgelast en iedereen haastig de camper begon in te pakken.

“Crazy weather”

Met onbedorven humeur reed ik verder, door de Everglades, op zoek naar een volgende camping. Daar keken de dames van de receptie vreemd op toen ik vroeg of er nog plek voor een tent was.

“You know there’s crazy weather coming, right?”

Nee, dat had ik dus niet meegekregen. De dames van de camping praatten me even bij. De woorden “tropical storm”, “hurricane” en “flooding” vielen. De national guard bleek al in opperste paraatheid te zijn, evenementen werden afgelast en evacuatieplannen afgestoft.

Walmart-tentje

Hm. Ik keek naar buiten. Het regende zachtjes, het stelde nog weinig voor. Ik besloot te blijven. Dit kon mijn Walmart-tentje van 20 dollar nog wel aan. Als het water door m’n tent zou stromen kon ik altijd nog in de auto gaan liggen. Ik vond het wel een leuk avontuur. En ik had het hele kampeerterrein voor mezelf.

De volgende ochtend regende het nog steeds, en het ging steeds harder. Alles werd natter en natter en het zag er niet naar uit dat het binnenkort zou ophouden. De dames van de camping leken verbaasd dat ik er nog steeds was. En hoewel ik eigenlijk niet wilde toegeven aan een beetje slecht weer, wilden de dames me alleen laten gaan als ik in een hotel zou slapen. Nou, vooruit dan maar.

Dieprode vlekken

Zo kwam ik in de meer bewoonde wereld terecht, vlakbij Tampa. Overal stonden schreeuwerige televisieschermen met weerberichten, waarschuwingen en reportages over Alberto. Op de kaarten zag ik dieprode vlekken mijn richting in schuiven. Alberto boog uiteindelijk een beetje af en kwam meer ten noordwesten van mij aan land. Wel leverde het dikke plensbuien en harde windstoten op. Ineens vond ik het niet meer zo erg om een paar nachten in een stabiel, droog gebouw door te brengen.
Op het strand van St. Petersburg maakte ik dit filmpje.

 

Storm Andrea is lang niet zo hevig als Alberto, en zwakt de komende dagen alweer flink af. Maar het seizoen is in elk geval weer geopend.

 

Bron: MeteoGroup