Burlende edelherten

De edelherten zitten midden in hun bronsttijd. Laat je meevoeren in een tocht over de Veluwe!

Het burlen van de edelherten, indrukwekkende geweien, mannetjes die concurreren om een vrouwtje. Het is alweer een tijdje zover, september is de maand bij uitstek om naar de Veluwe (of de Oostvaardersplassen) te gaan om edelherten te zien. Een magnifiek gezicht, vooral als je er vroeg je bed voor uitkomt!

Vorige week was het al een hele tijd duidelijk dat het in de nacht naar zaterdag op grote schaal mistig zou worden. Zoals zoveel wild, houden ook edelherten zich graag op in enige beschutting, aan de rand van het bos bijvoorbeeld. Mist zorgt ook voor beschutting, waardoor de dieren zich vaak net wat verder wagen dan gewoonlijk. En mist en nevel zorgen natuurlijk sowieso al voor een mystieke sfeer.   

Op weg
Op naar de Veluwe dus, ver voor zonsopkomst ging de wekker. In de auto was het rustig rijden, want het was mistig. Geen zéér dichte mist gelukkig, het zicht lag rond 150 meter. Toen we uit de auto stapten, aan de rand van het park, was het al meteen te horen. De edelherten waren ook wakker. Flink geburl, van verschillende kanten. Met een beheerder van het park konden we naar binnen. Immers, tussen zonsondergang en zonsopkomst mag je je zonder begeleiding niet in het park bevinden.

Nacht
Stilletjes liepen we naar de wildkansel. Waar mogelijk over gras, en niet over knisperende takjes en zand. De burlende edelherten lieten flink van zich horen. De eerste schemering diende zich aan, en zorgde voor een mysterieuze sfeer in het mistige bos. Toen kwamen we bij de open plek. Aangezien er nog niet veel licht was, moesten we even wennen. Daarbij was het ook nog eens zo mistig, waardoor het zicht slecht was. Langzaam konden we steeds meer silhouetten identificeren, en als eerste zagen we niet eens de edelherten, maar een fors wild zwijn!

Strijd om de vrouwtjes
In het uurtje dat volgde, kwam de zon op. Steeds meer edelherten kwamen in beeld, het zwijn liep rustig het bos in. Er waren twee bokken te zien, die beiden aan het burlen waren. Eentje nogal solitair, de andere had al een aantal vrouwtjes in zijn kielzog. Het burlen is een indrukwekkende roep, een lokroep voor de vrouwtjes. Een prachtig herfstbeeld, met zonnestralen die door de mist heen schenen. Met het opkomen van de zon, leek het zicht eventjes wat slechter te worden. 

Mist
Het koudste punt van de dag ligt normaalgesproken net na zonsopkomst, waardoor de mist rond die tijd vaak ook het dichtst is. Echter kan de mist ook dichter lijken, juist omdat er meer licht komt. De zonnestralen worden verstrooid en weerkaatst tegen de waterdruppeltjes, waardoor de mist veel witter lijkt en het zicht ineens terugloopt. 

Beschutting
Want toen we aankwamen bij de wildkansel was het zicht nog redelijk, zo’n 100-150 meter wellicht. Net na zonsopkomst leek de mist dikker te worden en kwamen de dieren dichterbij. Het leek alsof ze zich door de mist ook meer beschut voelden en zich daardoor wat verder waagden. Een unieke kans voor ons om deze magnifieke dieren van zo dichtbij te mogen bewonderen. Tegen 08.30 uur werd het zicht geleidelijk aan weer wat beter, en trokken de edelherten zich terug. Dat was de tijd voor ons, om weer naar huis te gaan. 

Bron: MeteoGroup